مدح و ولادت حضرت علی اکبر علیهالسلام
خبر از عرش الهی به زمین میآید که به انگشتریِ عشق، نگین میآید مـعـنیِ سبـزِ اجـابت متـجـلی گردید آیِـنــهدارِ امـامـت مـتـجـلـی گـردیـد "عالم پیر دگر باره جوان خواهد شد" با قدومش، همۀ نور، عیان خواهد شد متجـلی شده در صورتِ او پیـغـمبر در وجودش شده تکرار، دقیقا حیدر چِقَدَر خُلقِ کریمانۀ او زهـراییست کارِ او مثل پـدر تا به ابد آقـاییست مثلِ دریاست عطایش، علنی میبخشد به گدایانِ سَرایش، حسنی میبخـشد او دلاور یلِ هاشم نسبِ دوران است مثلِ عباس عمویش، غضبش طوفان است شبِ تاریکِ غم و غصه، دگر سر آمد نـوۀ حـیدر و زهـرا، علی اکـبر آمد متحـیر شدهاند از رُخِ زیبـاش، همه ای به قربان قد و قامت رعناش، همه او عـصایِ پدرش بود، ولی تا افتاد به رویِ دوشِ حرم، سختیِ دنیا افتاد تا که دیـدند عـلی رویِ زمین افتاده "همه گفتند حسینبنعلی جان داده" گرچه بـالای سـرش آمده اما، دیگر همه جا پر شده از اکـبرِ لـیلا دیگر در کـنـارِ بدنِ او به پـدر میخـنـدند جگرش خون شده بر خونِ جگر میخندند |